Tuin

Tuinplante


In hierdie afdeling praat ons van struike.
'N Versameling gedetailleerde feiteblaaie oor die verskillende spesies wat in ons tuine gekweek word.
Die raad vir 'n regte keuse volgens die behoeftes van u blombedding.
Elke kaart bevat gedetailleerde tegniese inligting oor grondvoorbereiding, die klimaatgebiede van oorsprong, die liggaamshouding en die groei, die regte kunsmisstowwe en snoeityd.
Verder word spesifieke variëteite en kultivars beskryf; voorstelle vir die skepping van blombeddings met die samesmelting van spesies wat komplementêre estetiese en agronomiese eienskappe het.
bied 'n volledige gids vir diegene wat wil leer oor die struike en hul gebruike in tuinontwerp
Van die gewildste plante in hierdie afdeling kan ons rapporteer:
azalea
Cycas
Ibiscus (die mees algemene naam gebruik)
oleander
Mimosa
Met die term struike is dit gewoonlik 'n buiteplant aan te dui waarin daar 'n houtagtige stam is waarvandaan takke begin of waar die stam glad nie teenwoordig is nie. Die hoogte van hierdie plante is nie meer as 5 meter nie. In die kategorie struike behoort alle meerjarige spesies, met 'n hoogte van hoogstens 5 meter:
Struike van medium hoogte : algemeen bekend as 'groot bosse', dit is die struikgewas wat meer as 'n meter hoog is. Hulle kan 'n struikgewoontes hê, maar soms verdra hulle ook 'n boompie: byvoorbeeld die besem (Spartium junceum) leen hom baie goed om in 'n struikgewas gebruik te word. struikgewas naby 'n oewer, of om 'n klein boom met 'n sentrale stam te vorm wat in April 'n blomgeel blare dra.
Hulle vermeerder hoofsaaklik met houtagtige en semi-houtagtige steggies.
By hierdie kategorie behoort baie spesies van die genus Spirea, Viburnum, Weigelia, Cornus, Evonimus en vele ander.

Grondbedekking struike : dit is spesies met 'n uitgestrekte of kruipende gewoonte, geskik om dele van die land te bedek, of om as grense gebruik te word. Gewoonlik is dit nie meer as 50 cm hoog nie, hulle kan immergroen of bladwisselend wees. Gewoonlik word dit saam met 'n hoë plantdigtheid gebruik om 'n soort plantaardige tapyt te vorm. Ideaal vir groenerige dele van die tuin waar die grasperk sukkel om wortel te skiet.
Hulle vermeerder hoofsaaklik met houtagtige en semi-houtagtige steggies, hulle produseer dikwels avontuurlike wortels en kan gereproduseer word deur uitskot
Tot hierdie kategorie behoort sommige lonicere en Cotonaster, die Rosmarinus of. prostratus, die Vinca minor en 'n paar soorte rotstuin soos die Plhox.
Struike met kruidagtige stingels : al die plante wat nie 'n houtagtige stam het nie, maar uitsluitlik deur groen dele gevorm word. Die effek wat deur verskillende kruidagtige plante gekombineer word, is baie suggestief en gewoonlik is die blomme pragtig soos in die geval van die Hemerocallis.
As u hierdie plante korrek in 'n blombedding gebruik, verryk die meetkunde en kleure; enigste nadeel: met die winter verdwyn die epigeale deel heeltemal, en laat 'n "gat" in u blombeddings.
Die besondere bouvorm van die wortels laat bykans altyd die vermenigvuldiging toe deur die risome of die sny van die bome te verdeel. Van die bekendste kruidagtige plante is daar die Hemerocallis, die Liriopi, die Agapanto, die Tubalghie en al die plante wat bekend staan ​​met die naam van die soorte soos Carex en Mischantus.
Suurofiele struike: vir die spesifieke agronomiese vereistes wat hulle benodig, verdien hulle 'n eie kategorie. Suurofiele struike benodig 'n suur of onder-suur pH om te gedy. Daarvoor moet 'n blombedding met die spesies voorberei word: die toevoeging van organiese grondverbeterings soos suur turf en leonardiet en suurreaksie kunsmisstowwe soos kaliumsulfaat.
Hulle vermeerder hoofsaaklik met houtagtige en semi-houtagtige steggies.
In hierdie spesiale kategorie behoort die Azaleas, die Rhododendrons, die Ericas en die Hydrangeas.
Die kuns van die tuinier bestaan ​​uit die keuse van die regte plante uit elk van hierdie kategorieë en om hulle langs mekaar te plaas om pragtige harmonieë en kleure te vorm.
Om dit te kan doen, is 'n deeglike kennis van elke spesie wat u wil gebruik, nodig.
In die eerste plek is die behoeftes ten opsigte van grond, nie net pH nie, maar ook grondtekstuur: die besem verdra kleigrond en kalksteengronde, terwyl 'n azalea 'n goed gedreineerde en suur grond wil hê.
Dit is goeie praktyk om plante met soortgelyke agronomiese eienskappe te kombineer.
Ons moet ook leer oor groei en ontwikkeling en hoe ons voorstel hoe plante na 'n paar jaar gaan lyk; hoë plante sal nooit voor die laagliggende plante geplaas word nie en plante wat nie die volle sonposisie verdra nie, moet gekombineer word met plante wat groot bossies produseer om die regte skaduwee te gee.
Die kennis van die ouderdom van blom en kleur, daarenteen, laat die mees geskikte keuse uit estetiese oogpunt toe (om die artistieke talente van voornemende tuiniers op die proef te stel)
Dit is moontlik om blombeddings met 'n afgeskaalde blom te ontwerp en 'n blomagtige effek gedurende die seisoen te verkry, of om skakerings van dieselfde kleur van pienk en violet te kombineer om besondere chromatiese effekte te verkry. Soms word die regte keuse gemaak uit mono-variëteite blombeddings wat regte kolle skep wat oorheers word deur 'n enkele kleur, wat die effek van hoeveelheid gebruik om te verbaas en te slaan; ander kere lewer kombinasies van 3 of 4 kleure 'n onverwagse effek, selfs deur die ontwerper self.
Laastens, ontleed ook die verhouding tussen plante en die diereryk.
Wisteria en laventels lok baie hymenoptera, waaronder die gevaarlike Vespa Crabro, terwyl Nandine en meidoorn kos aan die fauna bied.
Blaai deur die gidse en leer die eienskappe van elke plant, vergelyk en groepeer dit, en geniet dit om u gunsteling kamer te ontwerp. Om goeie tuiniers te word, het u passie nodig, 'n lewensgevoel in al sy vorme en baie studie.